B A C H O K A C I T Y *

รับน้องสามวัน ทรหดและต้องอดทนมากๆ
เหนื่อยกายมันยังพอไหว แต่เหนื่อยใจมันท้อ...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
อาจจะคิดมากไปเอง แต่มันเห็นแล้วก็รู้สึกเหนื่อยจริงๆ
ผลที่ได้รับกลับมามันไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่เราลงมือทำไป
ทำงานด้วยใจ...อย่าหวังผลตอบแทน บอกตัวเองอย่างนี้ ถึงได้ทำเต็มที่ทุกวัน
แต่ถึงยังไงก็ยังรักนะ ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆทุกคนที่ช่วยกันจนทุกอย่างผ่านไปด้วยดี

กลับมาจากรับน้อง หลับตั้งแต่บ่ายสอง ตื่นอีกทีหกโมงเช้า มันเหนื่อยจริงๆ

โอเค ชาร์ตพลังกายเสร็จแล้ว กะจะไปชาร์ตพลังใจที่พารากอน

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา คือยิ่งรู้สึกเสียใจ และท้อ
มีคนจำนวนมากที่รู้สึกแบบนี้ และอีกจำนวนมากที่ประทับใจ
ในความน่ารัก รอยยิ้ม ของพี่ๆ แต่สำหรับเรา ตอนนี้คืออยากร้องไห้

เหนื่อยใจ...ท้อ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากปล่อยให้มันผ่านพ้นไป
อยากให้วันเวลาเดินเร็วๆเพื่อจะได้ลืมเลือนวันเลวร้าย เศร้าๆเหล่านี้

ดวงไม่มี โชคชะตาไม่อำนวย พยายามแล้วแต่ไม่เป็นผล

ก็สุดแล้วแต่หัวใจจะอดทนไหว อดทนไว้ เพราะยังรัก เลยต้องอดทน

สงสารเพื่อนๆน้องๆที่เป็นลมเป็นแล้งไป

เสียใจ

ขอโทษ...

อย่าร้องไห้นะ...